Recycle Boy

ค่อยๆอ่านนะครับ  อาจจะยาวซักหน่อย

大家好ต้าเจียห่าว

你们怎么样 ? หนี่ เมิน เจิ่น เม่อ ย่าง ?

สวัสดีครับ มาไม่ผิดบล็อกหรอกครับ  หุหุ

กลับมาแล้วคร้าบบ  ห่างหายไปหลายวัน

เรียกว่าภารกิจค่อนข้างรัดตัว คิดว่าทุกคนคงจะสบายดีนะครับ

ได้แวะเวียนไปอ่าน เอนทรี่ของเพื่อนหลายคน

เช่น เรื่อง “คนในความทรงจำ” อ่านแล้วก้อชอบนะครับ

เหมือนได้ย้อนเวลากลับไป นึกถึงความทรงจำ ความรู้สึกดีดี

ผมก็มีเหมือนกันครับ แต่ไม่กล้าเขียน อาย

เอาเป็นสถานที่ในความทรงจำกันก่อนดีกว่าเนอะ

คิดไว้ว่าถ้ามีโอกาสจะต้องกลับไปเยือนอีกอย่างแน่นอน

.....................................................................

ประเทศจีนก็เป็นประเทศหนึ่งที่ติดอยู่ในความทรงจำของผม(แบบแงะไม่ออก)

มีคำกล่าวว่า ถ้าอยากจะเที่ยวเมืองจีน ให้ทั่ว ต้องใช้เวลามากกว่า 30 ปี

เห็นจะจริงนะครับ เนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่กว้างใหญ่

และประวัติศาสตร์อันยาวนานนับพันปี

ดูจากแผนที่แล้ว ประเทศจีนก็มีลักษณะเป็นแบบแม่ไก่นะ

มาเข้าเรื่องดีกว่า....

รักแรกที่เซี่ยงไฮ้ (First Love in Shanghai)

上海-我的初恋 (一)

ผมพบเธอครั้งแรก(และครั้งเดียว)ในย่านตลาดวัดหลงหัว

วันที่สี่ของการเดินทางไปเซี่ยงไฮ้ (หรือ ซ่างไห่)

เย็นวันนั้น ผมมีโอกาสได้เดินเตร็ดเตร่อยู่คนเดียว

ในซอยเล็กๆ ที่มีสินค้าวางขาย มองไปมองมา

แถวนั้นไม่มีชาวต่างชาติเดินอยู่เลยซักคน

เธอกำลังทำตัวนิ่งเป็นแบบให้กับจิตรกรวาดภาพเหมือนของเธออยู่

เธอหันมาสบตาแล้วก็ยิ้มให้ผมเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปทำหน้านิ่งต่อ

ผมถือวิสาสะตอนเธอที่ทำหน้านิ่งๆอยู่นั้น ถ่ายรูปเธอมา

ก่อนจะยิ้มตอบและโค้งขอบคุณเธอ 1 ครั้ง แล้วเดินจากมา

นี่เป็นหนึ่งในรูปถ่ายที่ผมรักมากที่สุด

แต่ก้อไม่รู้ว่าจะส่งรูปที่ถ่ายให้เธอดูได้อย่างไร (คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วล่ะคร้าบบ)

ตอนนั้นตั้งใจว่าจะหาวิธีไหนดีนะ (ยังไงดีล่ะ)

เนื่องจากประชากรจีนนิยมเล่นเน็ตมากที่สุดในโลก ผมแค่เพียงหวังว่า

สักวัน เธออาจจะเข้ามาเห็นบล็อกนี้ก็ได้นะ

ดังนั้นเธอจึงเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจในการเขียนบล็อกของผม

ไม่รู้จักชื่อเธอ จึงขอเรียกเธอว่า 漂亮的姑娘

( 漂亮的姑娘 เพี่ยวเลี่ยง เตอะ กูเหนี่ยง แปลว่า สาวสวย

หรือ ผู้หญิงที่น่ารัก : ใครจะเอาไปใช้บ้างก็ได้นะครับ ไม่สงวนลิขสิทธิ์)

ถ้าหากเธอบังเอิญแวะมาที่นี่

ผมมีบอกอย่างจะบอกคุณ (เธอคนนั้น)

(ต้องขอขอบคุณคุณ Peewa เป็นอย่างมากนะครับ ที่ช่วยขัดเกลา

และช่วยแปลประโยคต่อจากนี้เป็นภาษาจีนให้)

 
这是你的相片，我照的。
นี่คือภาพถ่ายของคุณ ผมเป็นคนถ่าย

对不起，事先没向你请示。
ขอโทษ ก่อนหน้านี้ไม่ได้ขออนุญาตคุณ

我用这个寄给你。
ผมขอใช้ที่นี่ส่งให้คุณ

谢谢

ขอบคุณ(ครับ)

อย่าเพิ่งอ้วก หรือ เลี่ยนกันนะครับ

ถ้าสนิทกัน จะรู้ว่าผมเน่าได้อีก  อิอิ

โอ้!! ภาษาจีนที่เคยร่ำเรียนมา..นิโหน่ย (จนเกือบจะลืมไปหมดแล้ว)

ได้ใช้กันคราวนี้นี่เอง  อิอิ

......................................................................................

ก่อนหน้านั้น สี่วัน

ณ บ่ายแก่ๆ ของวันธรรมดา

วันหนึ่งในเดือนกุมภาพันธ์ ปีพ.ศ.ไม่ปรากฏ(เอาเป็นว่าไม่นาน)

ราวๆสี่ชั่วโมง หลังจากเครื่องบินของสายการบินไทยเหิรฟ้า

ออกจากรันเวย์สนามบินสุวรรณภูมิมุ่งหน้าสู่ มหานครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน

ด้วยระยะทางจากกรุงเทพฯ ไป เซี่ยงไฮ้ ประมาณ 2,886.06 กม.

(ข้อมูลจาก http://www.mapcrow.info/ )

บนเครื่องก็มีหนังให้ดู แต่ขี้เกียจดู แอร์โฮสเตสสาวรุ่นใหญ่(ไม่ใช่คนไทย)

กำลังให้บริการเครื่องดื่ม  ผมก้อหยิบเอาซาวน์อะเบาท์ประจำเก้าอี้ที่นั่งมาฟังเพลงดีกว่า

เพลงก็มีหลายช่อง หลายภาษามาก ทั้งไทย จีน เกาหลี ญี่ปุ่น แขก ฝรั่ง ธรรมะก็มี

ฟังไปเพลินๆ พอเริ่มจะเคลิ้ม ลืมตาตื่นมาอีกที

ก้อเห็นภาพนี้แล้วล่ะครับ (ทางหน้าต่างของเครื่องบิน)

เรากำลังจะถึงสนามบินผู่ตง(Pu Dong) ของมหานครเซี่ยงไฮ้กันแล้ว

ขอเชิญทุกท่าน โปรดรัดเข็มขัด เข้าประจำที่นั่ง และทำคอให้ตรงๆด้วยนะครับ

Ok   Go …3..2..1

Welcome To Shanghai

ถึงแล้ว ซ่างไห่

มาถึง เซี่ยงไฮ้ หรือ ซ่างไห่ ก็เกือบๆจะเย็น ราว ห้าถึงหกโมง

วูบแรก ที่เดินออกจากสนามบิน รู้สึกได้ถึงลมเย็นที่มาปะทะใบหน้า

วันนั้น อากาศที่เซี่ยงไฮ้ ราวๆ 12 องศาเซลเซียส

เซี่ยงไฮ้ ตั้งอยู่ที่บริเวณปากน้ำที่แม่น้ำแยงซีเกียงไหลลงสู่ทะเล

เป็นมหานครที่มีประชากรหนาแน่นราว 20 ล้านคน

เป็นเมืองศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี

การค้า และการเงินที่ใหญ่ที่สุดของจีน เรียกว่าเป็นเมืองหลวงทางเศรษฐกิจ

และก้อไม่ได้มีแต่ความทันสมัยเพียงอย่างเดียว

ที่นี่ยังเป็นแหล่งวัฒนธรรมทางประวัติศาสตร์อีกด้วย

มีคำกล่าวว่า....

“ประวัติศาสตร์จีน 2 พันปีก่อน ให้ดูที่ ซีอาน

 ประวัติศาสตร์จีน 1 พันปีก่อน ให้ดูที่ ปักกิ่ง

 ประวัติศาสตร์จีน 100 ปีนี้ ให้ดูที่เซี่ยงไฮ้”

หลังจาก จีนพ่ายแพ้ในสงครามฝิ่นให้กับอังกฤษ เซี่ยงไฮ้ได้กลายเป็นเมืองท่าทางการค้า

และพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว  ได้รับสมญาว่าเป็นปารีสแห่งตะวันออก

ในอดีตเป็นดินแดนอบายมุขของนักพนันเสี่ยงโชค สำหรับผู้ที่หวังจะมาชุบชีวิตใหม่ 

(เรื่องราวเหมือนในหนังจีนยอดฮิตในอดีต  เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้

ใครเคยดูมั่งยกมือขึ้น  อืมม์ ไม่ต้องยกดีกว่านะ เดี๋ยวเค้ารู้อายุกัน)

ปัจจุบัน เซี่ยงไฮ้ก็ยังคงเป็นมหานครที่ผู้คนจากชนบทหลั่งไหลเข้ามาเผชิญโชคในเมืองใหญ่แห่งนี้

(คล้ายๆกรุงเทพฯและเมืองใหญ่ๆอีกหลายๆแห่งในโลก)

ความแตกต่างของค่าครองชีพหรือรายได้ระหว่างคนรวยกับคนจนของคนที่นี่คงจะต่างกันมาก

(มีหลักฐานจากรูป เดี๋ยวจะพาไปดู เอนทรี่หน้าแล้วกันนะจ๊ะ ขอติดไว้ก่อนครับ)

เซี่ยงไฮ้มีการแบ่งอาณาเขตพื้นที่ออกเป็นสองส่วนใหญ่ๆ โดยมีแม่น้ำหวงผู่(Huang Pu)

กั้นกลาง คือ เขตผู่ซี เป็นเขตเมืองเก่าทางตะวันตก

และเขตผู่ตง อยู่ทางตะวันออกเป็นเขตพื้นที่เศรษฐกิจพิเศษอุตสาหกรรมใหม่

โดยเชื่อมต่อกันด้วย สะพาน อุโมงค์ใต้น้ำ และรถไฟใต้ดิน

มาดูรูปกันมั่งดีกว่า...

หลังจากผ่านการตรวจคนเข้าเมืองแล้ว ออกจากสนามบินก็เริ่มจะมืด

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ทางคณะที่ไปจึงพาไปทานอาหารค่ำกันก่อน

ส่วนใหญ่คนจีนชอบทานอาหารค่ำนอกบ้าน สังสรรค์หรือเจรจาความทางธุรกิจ

โต๊ะทานอาหารจะเป็นโต๊ะกลมๆที่วางจานอาหารแบบหมุนได้(คงนึกภาพออกนะครับ)

เมนูพิเศษสำหรับค่ำคืนนี้ คือ ปูขน ซึ่งมักจะนิยมกินกันในช่วงหน้าหนาว

(ตอนที่ไป เป็นเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งก้อยังหนาวอยู่) ที่เซี่ยงไฮ้มีเทศกาลกินปูขนด้วย

ขอยืมรูปมาจากอินเตอร์เน็ตครับ  (ตอนที่ไปไม่ได้ถ่ายรูปอาหารมาเลย)

กินกับซีอิ๊วขาว รสชาติก้ออร่อยดี (แต่ปูม้าบ้านเรา น้ำจิ้มเด็ดกว่านะ ผมว่า)

ว่ากันว่า เดิมเป็นเมนูอาหารในวัง สำหรับถวายฮ่องเต้

(ผมไม่ค่อยเรื่องมากกับการกิน อะไรก็ได้ แต่ยอมรับว่าอาหารที่เซี่ยงไฮ้

รสชาดดีกว่า อาหารที่ปักกิ่ง แต่ที่ไหนก้อคงสู้อาหารไทยไม่ได้หรอก ว่ามั้ยครับ)

อิ่มแล้ว หลังจากนั้น รถโค้ช ก้อพาเราไปชมทิวทัศน์อันสวยงามของนครเซี่ยงไฮ้ในยามค่ำคืน

บนหอไข่มุก(Oriental Pearl Tower) ฝั่งผู่ตง ซึ่งเป็นหอส่งสัญญาณวิทยุโทรทัศน์ของจีน ที่สูง 468 เมตร

สูงติดอันดับ 3 ของโลก และเป็นอันดับหนึ่งของเอเชีย

เป็นที่ตั้งของสถานีโทรทัศน์รัฐบาลจีน หรือ CCTV

ชั้นล่างของหอไข่มุก ระหว่างที่นักท่องเที่ยวกำลังเดินขึ้นลิฟท์

บนลิฟต์ที่พาเราขึ้นไปชมทิวทัศน์  ขณะนี้ไต่ระดับไปที่ความสูง 254 เมตร(จากรูป)

มีพนักงานสาวคนนี้กำลังทำหน้าที่บริการเปิดปิดประตูลิฟต์และให้ข้อมูล

“ลิฟต์กำลังขึ้นค่ะ”  ถ้าเป็นบ้านเราก็คงได้ยินเสียงอัตโนมัติแบบนั้น

“ลิฟต์กำลังค้างค่ะ”  อ้ะ ไม่ใช่แระ

เอาล่ะครับ ตอนนี้เราก็มาถึง มุกเม็ดที่ 3 ซึ่งก็คือ จุดชมวิวนั่นเอง

เราสามารถเดินวนรอบได้ 360 องศา

จุดนี้มองไปยังฝั่งถนนนานจิง ซึ่งเป็นถนนคนเดิน เป็นแหล่งช็อบปิ้งขนาดใหญ่

มีบริการกล้องส่องทางไกลให้เราด้วย

จะมีบอกระยะห่างจากจุดนี้ไปยังเมืองต่างๆของจีนด้วยครับ

เช่นรูปนี้ บอกว่า เป่ยจิง หรือ ปักกิ่ง อยู่เหนือขึ้นไปจากทางนี้อีก 1,080 กิโลเมตร

ทิวทัศน์อันสวยงามริมแม่น้ำหวงผู่

เบื้องหน้าก็คือ หาดไว่ทัน (Wai Tan) หรือที่คนไทยเรียกว่าหาดเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้นั่นเอง

ลงมาชั้นล่างของหอไข่มุก ก็มีสินค้าที่ระลึกวางขาย

รวมทั้งมีวิวของแหล่งท่องเที่ยวชื่อดังของโลก มารวมไว้ให้นักท่องเที่ยวเก็บภาพกัน

(ในภาพด้านหลังของนักท่องเที่ยวคือ เมืองเวนิช ของอิตาลี)

เดินออกมาข้างนอกแล้ว  เราก็มุ่งไปที่ The Bund

The Bund คือ อุโมงค์ลอดใต้น้ำ โดยมีรถรางเล็กๆ พาเราไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำ

ทางเข้า อุโมงค์ใต้น้ำ หรือ The Bund

ระหว่างที่รถรางพาเราข้ามฝั่งไป ก็จะมีแสง สี เสียง เลเซอร์ให้ชม

(ภาพอาจจะมืดไปซักหน่อยนะครับ ไม่ค่อยละเอียด  ขอให้ใช้จินตนาการเอา)

ความจริงก็รู้สึกไม่เห็นมีอะไร แต่คนจีนเค้าค้าขายเก่ง

ทำให้บางแห่งกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวขึ้นมาได้

(เปรียบได้กับ ถ้าเราเอาเรือข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา มาใส่แสงสีเสียง

เล่าประวัติกรุงรัตนโกสินทร์ ประวัติของสายน้ำ

แล้วขึ้นราคาค่าโดยสารอีกซักหน่อย ก็คงจะทำเป็นแหล่งท่องเที่ยวได้เหมือนกัน

ว่าไปโน่น)

ตอนนี้ก้อข้ามมายังอีกฝั่งแม่น้ำแล้วครับ ที่เห็นสูงๆ บนหอไข่มุก

ก็คือจุดชมวิวที่เราขึ้นไปดูเมื่อก่อนหน้านี้  บริเวณนี้เรียกว่าเป็นไฮไลท์

หรือสัญลักษณ์ของเมืองเซี่ยงไฮ้เลยทีเดียว

(รูปนี้ขอยืมมาจาก en.wikipedia.org/wiki/Oriental_Pearl_Tower นะครับ

เนื่องจากรูปที่ผมมี ถ่ายไม่สวย มันมืดไปหน่อยน่ะครับ และยังถ่ายติดคนเยอะแยะอีก)

ใครมาเที่ยวเซี่ยงไฮ้ต้องมาถ่ายรูปที่นี่ โดยมีหอไข่มุกเป็นฉากหลังหรือ วอลเปเปอร์

(ขอยืมโปสการ์ดจากบล็อกของ คุณแพท มาเล่าประกอบหน่อยนะครับ

ขอบคุณ คุณแพท ด้วยครับ หยิบยืมเค้าไปทั่วเลยเรา)

เสียดายมาตอนกลางคืน คุณภาพของกล้องสวยเท่าที่เห็นจริงไม่ได้

อากาศริมแม่น้ำช่างหนาวเย็นจับใจ

เดินข้ามถนนมา บริเวณนี้คือ หาดไว่ทัน หรือ เรียกอีกชื่อว่า Shanghai Beach

หาดเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ นั่นเอง ที่นี่มีตึกสถาปัตยกรรมโบราณ หลากหลาย สไตลส์ทั้งยุโรปและจีน

มีธนาคารกรุงเทพสำนักงานเซี่ยงไฮ้อยู่ที่นี่ด้วย  (ตอนที่อยู่บนหอไข่มุก

แวะซื้อโปสการ์ดมาด้วย โปสการ์ดรูปตอนกลางวันของหาดไว่ทันสวยมาก 

ไว้คราวหน้าจะลงให้ดู  คราวนี้ลืมสแกน) 

(ค่ำคืนที่ถนนนานจิง)

แล้วก้อเดินมาเรื่อยๆ จากริมฝั่งแม่น้ำ จะพบถนนคนเดินสายยาวสายหนึ่งในประเทศจีน

ถนนนานจิง (หรือ นานกิง) Nanjing Pedestrain Street เป็นย่านช็อปปิ้งที่สำคัญของเซี่ยงไฮ้

  ณ ตึกแห่งนี้กำลังบอกอุณหภูมิในค่ำคืนนี้ที่ถนนนานจิง เท่ากับ 12 องศาเซลเซียส

ไกด์บอกว่าที่เห็นว่ามีแสง สี เสียง จากจอ LCD ตามห้าง ร้านรวงต่างๆ ดูอลังการงานสร้างแบบนี้

ทางนครเซี่ยงไฮ้ เค้าไปเอากระแสไฟฟ้ามาจากมณฑลใกล้เคียงมาใช้ด้วยนะ

(ดูฟุ่มเฟือย ไม่ใช่น้อยเลย)

ราวๆ สี่ทุ่ม ก้อเริ่มปิดร้าน ปิดไฟ  บรรยากาศยามค่ำคืนตอนดึกๆที่นี่น่ากลัวไม่ใช่น้อย

ไว้เดี๋ยวเอนทรี่หน้าค่อยเล่าให้ฟังดีกว่า ว่าเจออะไรมาบ้าง เขียนยาวมากแล้วกลัวคนอ่านเหนื่อย

คืนนี้พักในโรงแรม Ramada อยู่บนถนนนานจิงนี่แหละ ใกล้ย่านความเจริญทีเดียว

ทิ้งท้ายด้วยน้ำส้มอัดลมกระป๋อง มีรูปของพี่โจวซิงฉือเสียด้วย

(ดื่มน้ำอัดลมมากๆไม่ดีนะจ๊ะ  - เตือนตัวเอง)

ก้อเป็นประสบการณ์ครั้งหนึ่งในต่างแดนที่เอามาแบ่งปันเล่าสู่กันอ่านนะครับ

สำหรับคืนนี้

晚安 หว่านอันนะครับ

แทรกข้อมูลที่น่าจะเป็นประโยชน์

- สกุลเงินของจีน เป็น RMB

  มีหน่วยเป็น หยวน หน่วยย่อยของหยวนคือเหมา

1 หยวน = 10 เหมา หรือ 100 เฟิน (ประมาณ 5 บาทนะ)

- กระแสไฟฟ้า 220 โวลต์

- เวลาเร็วกว่าเมืองไทย 1 ชั่วโมง

- เดี๋ยวนี้ ห้องน้ำสะอาดแล้ว โดยเฉพาะเมืองใหญ่ๆ อย่างเซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง (ไม่ต้องกังวล)

- ใช้บัตรโทรศัพท์ หรือ Phone card สะดวกดีในการโทรกลับเมืองไทย

   หาซื้อได้ตามโรงแรมที่พัก ภาษาอังกฤษพอสื่อสารได้ในโรงแรม

-  แต่ถ้าซื้อของทั่วไปกับพ่อค้าแม่ขาย ก้อลำบากหน่อย ต้องเตรียมเครื่องคิดเลข หรือ กระดาษจด แต่ก้อสนุกดี

ประโยคเอาตัวรอดประจำเอนทรี่

1.  大家好ต้าเจียห่าว  (สวัสดีทุกคน)

2.  你们怎么样 ? หนี่ เมิน เจิ่น เม่อ ย่าง ? (พวกคุณเป็นอย่างไรกันบ้าง)

3. 你好吗 ? หนี ห่าว มะ ? (คุณสบายดีมั้ย)

4. 谢谢        เซี่ยเซี่ย  (ขอบคุณ)

5. 不客气  ปู๋เค่อฉี่  (ไม่เป็นไร ,ไม่ต้องเกรงใจ  สำหรับเวลามีคนมาขอบคุณเรา)

6. 没关系  เหมย กว๊านสิ mei2 guan1 xi1 (ไม่เป็นไร)

7. 我要..  หว่อ ย่าว  (ฉันต้องการเอา ... , ฉันอยากจะ...)

8. 我不要.. หว่อ ปู๋ ย่าว  (ฉันไม่ต้องการเอา ... , ฉันไม่อยากจะ...)

9. 漂亮 เพี่ยวเลี่ยง  (สวย, งดงาม)

10. 可爱 เข่อ อ้าย (น่ารัก) ตัวอย่างประโยค: หนี่ เจิน เข่ออ้าย(你真可愛) เธอน่ารักจริงๆ

10. 姑娘กูเหนี่ยง (หญิงสาว)

11. 对不起 ตุ้ยปู้ฉี่ (ขอโทษ)

12. 初恋 ชูเลี่ยน (รักแรก , first love , puppy love)

13. 上海 ซ่างไห่ (เซี่ยงไฮ้)  ( 上 = บน ,  海 ทะเล )

14. 北京 เป่ยจิง (ปักกิ่ง)

15. 晚安 หว่านอัน (ราตรีสวัสดิ์)

แถม

16. 我爱 หว่ออ้าย (ฉันรัก)   , 我爱你 หว่ออ้ายหนี่ (ไม่ต้องแปลแล้วมั้ง)   

      我爱上海  หว่ออ้ายซ่างไห่

คำศัพท์เพิ่มเติมเกี่ยวกับ การนับตัวเลข 1-10 จิ้มที่นี่

คำศัพท์เพิ่มเติมเกี่ยวกับ วันเกิดและการอวยพร จิ้มที่นี่

อ่านเพิ่มเติม

หนังสือ ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ประเทศจีน /วิทยาลัยภาษาจีนปักกิ่ง,มหาวิทยาลัยครูหนานจิง,มหาวิทยาลัยครูอันฮุย , สนพ.สุขภาพใจ 2550

ขอขอบคุณ

* http://th.wikipedia.org/wiki/

* คุณพีวา Peewa สำหรับคำแปล มีประโยคไหนที่ผมแปลหรือเขียนผิด ทักท้วงได้เลยนะครับ ขอบคุณมากๆครับ

* คุณเหล่าซือ มิ้งค์ เพื่อนผู้ซึ่งเคยใช้ชีวิตเป็นกระสือ เอ๊ย กระเหรี่ยง ณ เป่ยจิง

  สำหรับการตรวจทาน ชื่อเอนทรี่ภาษาจีน 初恋在上海。หรือ 上海-我的初恋

เราขอใช้ชื่อหลังแล้วกัน ดูหวานๆดีนะ)

* มีเพื่อนที่สนิทคนนึงบอกว่า ทำไมผมเขียนบล็อกใช้ภาษาสุภาพจัง สุภาพไปรึเปล่า

ก้อ ไม่รู้เหมือนกันว่ะเพื่อน เนื่องจากคนอ่านมีหลากหลายวัย

(ส่วนใหญ่เนื้อหาก้อจับฉ่าย เป็น ท.ทั่วไป เอาไว้ ขึ้น น.๑๘ เมื่อไหร่ ค่อยใช้ภาษากันเองเนอะ)

แต่ปกติผมก้อไม่ได้สุภาพอะไรนักหนาครับ ค่อนข้างขี้เล่นมากกว่า

ไว้ต่อเอนทรี่หน้าแล้วกันนะครับ ไม่สามารถจบลงในหนึ่งเอนทรี่ได้ .. เนื่องจากมันยาว

ปล. - ตั้งใจว่าจะเขียนเป็น ซีรี่ย์ 3 เมืองเรื่องรัก หรือ 3 เรื่องเมืองรัก

(รักแรกที่เซี่ยงไฮ้  , รักต่อไปที่ปักกิ่ง ,รักจริงๆที่ปาย)

ไม่รู้ว่าจะมีแรงได้แค่ไหน ช่วงนี้ใช้พลังงานไปเยอะทีเดียว

       - จำได้ว่ามีเพื่อนบ้านอีกคนนึงที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในเซี่ยงไฮ้มาก่อน  คุณ London Girl

 ถ้าแวะเข้ามาอ่าน ก็ติชมเพิ่มเติมได้นะครับ

        - เดี๋ยวจะค่อยทะยอยไปอ่านตามบล็อกของเพื่อนบ้านนะครับ แล้วพบกัน

ขอบคุณกัลยาณมิตรทุกคนที่แวะเข้ามาและอดทนอ่านกันจนจบนะครับ

แล้วพบกันใหม่ = ไจ้เจี้ยน(再見)ครับ

รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ