Recycle Boy

 ศุกร์ ๓๐ ตุลา ๕๒

หวัดดี  ยาทานยา

 ไม่ได้พบกับแกนานมากแล้ว วันนี้ชั้นดีใจจริงๆว่ะ ที่เราได้พบกัน

ชั้นเขียนบันทึกนี้ เมื่อตอนที่เราต่างแยกกันกลับบ้านแล้ว

ชั้นรู้ว่าแกไม่มีทางเข้ามาอ่านยังที่นี่ได้ 

ที่นี่ แม้เปิดเผยแต่ชั้นก้อรู้สึกปลอดภัยกับมิตรภาพในหมู่บ้านแห่งนี้ว่ะ  

แกดูไม่ค่อยเปลี่ยนไปเลยนะ ขอบใจจริงๆว่ะ ที่แกชวนชั้นไปเดินงานวัดภูเขาทองด้วยกันในคืนนี้

แกเชื่อมั้ย ชั้นแทบไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่า ทางวัดสระเกศกำลังจัดงานวัดอยู่

เพิ่งรู้จากที่พระท่านประกาศในงานวัดนี่ล่ะว่า  เทศกาลงานวัดสระเกศ หรือ งานวัดภูเขาทอง

นี่เค้าจัดมาทุกปี เป็นร้อยปีกว่าแล้ว ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๓ เป็นต้นแบบงานวัด งานรื่นเริงประจำปี

ที่ชาวกรุงรัตนโกสินทร์เค้าต่างรอคอยเชียวล่ะ  อยากรู้จริง ชาติที่แล้ว ชั้นเคยมาเดินกะแกที่นี่รึเปล่า

ก็ชั้นมัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ทั้งที่ใจชั้นอยากมาที่นี่นานมากแล้ว

เคยมาไหว้พระตอนกลางวัน อยากรู้จังว่าบรรยากาศงานวัดตอนกลางคืนที่นี่จะเป็นยังไง

.........................................................

ยาทานยา

เราพบกันตรงสะพานผ่านฟ้า  จากนั้นพวกเราก้อเดินเบียดเสียดกับผู้คนบนสะพาน

คนแน่นจริงๆว่ะแก  ชั้นเดินนำ แกเดินตาม ผ่านร้านค้าที่วางแผงขายของมากมายเต็มไปหมด

แกกระซิบบอกชั้นว่า รู้สึกร้อนๆ จากถุงกล้วยของคนที่เดินตามมาทางข้างหลัง

ก้อเบียดเสียดกันแน่นขนาดนั้น

เราจึงสลับกันเดินบ้าง  ทีนี้แกเดินนำ ชั้นเดินตามนะ 

ถึงทางแยกเข้าไปไหว้พระบนยอดภูเขาทองแล้ว

ชั้นรู้นะยาทานยา  แกอยากนั่งชิงช้าสวรรค์

ชั้นจึงไม่รีรอ ที่จะวิ่งไปซื้อตั๋วคนละ ๒๕ บาท 

ถึงตอนนี้พวกเราสองคนก็นั่งกันอยู่บนชิงช้าสวรรค์แล้ว

ภาพถ่ายจากมือถือ บนชิงช้าสวรรค์ ตอนนี้ก้อทุ่มกว่าแล้ว คนแน่นขึ้นไปอีกนะแก

ชั้นรู้ว่าแกไม่อยากให้ชั้นถ่ายรูปแก  งั้นชั้นถ่ายวิวข้างล่างก็ได้

..............

 พวกเรานั่งกันบนชิงช้าสวรรค์นานมากแล้ว ชั้นแน่ใจว่ามันเลย ๒๕ รอบ แล้วล่ะยาทานยา

คุ้มมั้ยล่ะแก  จนชั้นต้องสบตาบอกคนบังคับเครื่องเล่น ขอผมลงหน่อยนะครับ

ทั้งที่ในใจชั้นอยากจะนั่งอยู่กะแกสองคนไปตรงนี้นานๆว่ะ

เราไปเดินเที่ยวกันต่อ

พวกเด็กๆ เค้าก้อสนุกกันนะแก

ขอบใจนะแก นานมากแล้ว ที่ชั้นไม่ได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้

อ้ะ เร่เข้ามา  มาดูของแปลกกัน

ท้าพิสูจน์ของแปลก ตั๋วใบละ ๑๐ บาท 

ชั้นคงไม่ต้องเล่าแล้วนะ ว่าพวกเราเจออะไรในนั้นบ้าง หุหุ

 เกมส์ตกปลา..ล่ารางวัล (เป็นหมาแพนดี้)

แล้วเราก้อไปเล่นปาลูกโป่งกันไงแก

  เกือบสุดท้ายแล้ว  พวกเราเข้าไปบ้านผีปอบกัน ....มันส์  ฮาดีว่ะ

 คนเยอะขึ้นๆๆจนแกเริ่มจะเดินไม่ไหวแล้ว  ขนาดแค่เดินขึ้นบันไดไปบนวิหารนี้

แกก้อบ่นว่าปวดเข่าแล้ว

......................................................

ยาทานยา...

เรื่องที่แกบอกว่าแกมีอาการข้อเข่าเสื่อมน่ะ  ชั้นเป็นห่วงแกจริงๆว่ะ

แกบอกชั้นว่า นี่เป็นอาการของเด็กวัยรุ่นทั่วไปในยุคปัจจุบัน  แกแน่ใจเหรอวะ?? ว่าแกน่ะวัยรุ่น

ชั้นคิดว่าพวกเราก็ยังไม่แก่กันนะ ถึงจะไม่วัยรุ่นแล้วก้อตาม  อิอิ

ไม่อยากคิดเลยว่า อีก ๒๐ - ๓๐ ปี ข้างหน้า อาการเข่าเสื่อมของแกจะเป็นยังไง

เป็นห่วงแกจริงๆว่ะ  ดูแลตัวเองมากๆหน่อยนะ

สุดท้าย ด้วยอาการเจ็บเข่าของแก

พวกเราไม่ได้ขึ้นไปไหว้พระบรมสารีริกธาตุข้างบนยอดภูเขาทอง

 ขากลับแวะไปที่ร้านมนต์นมสด  แล้วเราก็แยกกันตรงนี้  .... เสาชิงช้า

ลาจากแก ... ด้วยภาพ ขนมลา  แล้วกันเนอะ

ฤดูหนาวเมืองไทย ปีนึงอาจมีแค่ ๒ วัน เช่นเดียวกับการได้พบกับแก

ดีใจจัง ได้กลับมาเจอแกอีกครั้ง

ไข่โย้

ปล.  ตอนที่เดินมืดๆ ในบ้านผีปอบ  ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะฉวยโอกาสจับมือแกนะ

ก้อแกกลัวผีซะขนาดนั้น  ชั้นกลัวแกเดินสะดุด จึงขออนุญาตกุมมือแก โดยไม่ได้บอก

ขอบใจที่แกให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

(ยังมีอีกตอนนะแก)

......................................................................

เพิ่มเิติม

ขอคุยหน่อยจ้า

ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับทางนี้  สบายดีนะครับเพื่อนทุกคนที่แวะมา

ผมก็สบายดีครับ แต่งานค่อนข้างเยอะมาก  ดองบล็อกไว้นานเลย

มีอีกอย่างที่รู้สึกผิดคือ ดองโปสการ์ดที่จะส่งถึงเพื่อนบางคน(ที่มีที่อยู่)ไว้นานมากแล้ว

เลิกงานแล้ว ก็ยังมีสิ่งที่สำคัญมากอีกเรื่องหนึ่งในชีวิต ที่ต้องเตรียมตัวคือ...

ไว้จะกลับมาเล่าในเอนทรี่ต่อไปแล้วกันนะครับ

แล้วพบกันอีก... ขอให้ทุกคนมีความสุขครับ

รีไซเคิล บอย

  ..........................................................

ปล. อีกที  ไหนๆ ก้อ หลวมตัว เข้ามาอ่านแล้ว

คอมเม้นท์ทักทายกันหน่อยนะแก  ขอบใจนะแก

ไปล่ะ